از اتاق عمل تا پالایشگاه نفت، روپوش‌های محافظ خط دفاعی حیاتی در برابر مواد مضر یا بالقوه مضر مانند مایعات بدن و مواد شیمیایی هستند. مانند بسیاری از اقلام مورد استفاده در بخش مراقبت های بهداشتی، استانداردهای مهمی برای روپوش های بیمارستانی و انتخاب در مورد استفاده مناسب وجود دارد. نوع مناسب روپوش می تواند تنها چیزی بین پرسنل و مواد خطرناک باشد، بنابراین درک استفاده از آنها ضروری است.

بیایید نگاهی دقیق‌تر به لباس‌های محافظ پزشکی، الزامات تولید آن و نحوه انتخاب لباس مناسب برای مطب یا مرکز خود بیاندازیم.

روپوش های پزشکی برای چیست؟

خواه شما آن را لباس ایزوله، لباس جراحی، روپوش جراحی یا اصطلاحات دیگر بنامید، روپوش های پزشکی مانعی در برابر مواد عفونی ایجاد می کنند و به محافظت از پوشنده در برابر عفونت یا بیماری کمک می کنند. آنها به طور یکسان از بیماران و پزشکان محافظت می کنند و کنترل عفونت را در محیط های مختلف ارائه می دهند. مکان‌های دیگری که ممکن است آن‌ها را ببینید شامل عملیات‌های صنعتی است که در آن مواد شیمیایی خطرناک وجود دارد، زیرا می‌توانند مانعی بین پاشش پاشیده و پوشنده ایجاد کنند.

انواع مختلفی از روپوش های پزشکی و سطوح حفاظتی متعددی وجود دارد که باید با محیط مطابقت داشته باشد. مانتوها می توانند بر اساس عوامل مختلفی متفاوت باشند، از اندازه و طول آستین گرفته تا مواد و نام کاربری. برخی از انواع روپوش‌ها برای اطلاع‌رسانی قبل از فروش، فرآیند 510(k) را طی می‌کنند، که در آن به FDA اطلاع داده و ثابت می‌کنند که دستگاه تقریباً معادل دستگاه دیگری در بازار است.

در اینجا انواع مختلفی از روپوش های پزشکی آورده شده است.

لباس‌های جراحی: FDA این روپوش‌ها را یک دستگاه پزشکی کلاس II می‌داند که به اطلاع‌رسانی قبل از فروش نیاز دارد. آنها می توانند تمام سطوح خطر را پوشش دهند و از بیماران و پزشکان در برابر انتقال مایعات بدن، میکروارگانیسم ها و ذرات معلق محافظت کنند.

روپوش های عایق جراحی: این روپوش ها، که در محیط های پرخطر استفاده می شوند، تقریباً به طور کامل از بادوام ترین پارچه ها تشکیل شده اند – به عبارت دیگر، نقاط ضعیف بسیار کمی وجود دارد. آنها همچنین یک دستگاه پزشکی کلاس II هستند و باید اعلان قبل از فروش داشته باشند.

روپوش‌های غیرجراحی: به‌عنوان دستگاه‌های کلاس I، لباس‌های غیرجراحی قبل از عرضه به بازار نیازی به بررسی قبل از فروش ندارند. آنها فقط برای موقعیت های کم خطر یا کم خطر هستند و در برابر میکروارگانیسم ها و مایعات بدن محافظت می کنند. ممکن است آنها را به‌عنوان لباس‌هایی برای بازدیدکنندگان ببینید یا در طول مراقبت‌های اولیه بپوشید.

در هر موقعیتی که باشند، از خطرات صنعتی گرفته تا تنظیمات بهداشتی، این روپوش‌ها نوعی تجهیزات محافظ شخصی هستند.

استانداردهای روپوش های پزشکی چیست؟

به عنوان یک وسیله پزشکی، روپوش های PPE باید استانداردهای تولید بالایی را که توسط FDA، انجمن پیشرفت ابزار پزشکی و مؤسسه استاندارد ملی آمریکا تعیین شده است، رعایت کنند. این استانداردها بخش مهمی برای اطمینان از قابل اعتماد بودن روپوش ها و سایر اشکال PPE هستند و برای مصارف پزشکی یا صنعتی مناسب هستند.

به طور خاص، این روپوش‌های محافظ باید با استاندارد ANSI/AAMI PB70 مطابقت داشته باشند که آزمایش‌هایی را نشان می‌دهد که توانایی لباس را برای ارائه سطح مناسب حفاظت از مانع تأیید می‌کند. به عنوان مثال، روپوش‌های جراحی که برای موقعیت‌های پرخطر مانند جراحی استفاده می‌شوند، باید آزمایش‌های نفوذ خون و ویروس را پشت سر بگذارند، در حالی که لباس‌هایی که برای شرایط کم‌خطر مانند مراقبت‌های اولیه استفاده می‌شوند، ممکن است فقط نیاز به گذراندن آزمایش‌هایی برای حداقل مقاومت در برابر آب داشته باشند.

استانداردهای آزمایش انجمن آمریکایی برای آزمایش و مواد نیز اطلاعات بیشتری در مورد عملکرد لباس جراحی ارائه می دهد. تست های زیر به جنبه های خاصی از طراحی لباس پزشکی می پردازند.

مقاومت در برابر پارگی: ASTM D5587 (نبافته)، ASTM D5587 (بافته)، ASTM D1424

استحکام کششی: ASTM D1682، ASTM D5034

تولید لینت: ISO 9073 قسمت 10

استحکام درز: ASTM D751 (بافته شده یا کشدار)

انتقال بخار آب یا قابلیت تنفس: ASTM D737-75، ASTM D6701 (نبافته)، ASTM 51868 قسمت B

روپوش ها نام استانداردی ندارند، بنابراین بهتر است به مشخصات محصول نگاه کنید تا کاربرد مورد نظر آن را درک کنید و چگونه می توانید انتظار عملکرد آن را داشته باشید.

سطوح محافظت از لباس پزشکی

روپوش های پزشکی و دستکش های پزشکی تحت یکی از چهار سطح حفاظتی قرار می گیرند که به سطوح AAMI معروف هستند.

حداقل خطر: روپوش سطح 1 برای موقعیت‌های کم خطر، مانند برنامه‌های مراقبت اولیه، روپوش‌های مخصوص بازدیدکنندگان و استفاده از واحد پزشکی استاندارد است. این یک مانع کوچک برای مسدود کردن مقادیر کمی مایعات است، همانطور که با قرار دادن آب روی سطح لباس تست شده است.

کم خطر: روپوش های سطح 2 برای موقعیت های کم خطر مانند کار در آزمایشگاه آسیب شناسی، خون گیری از ورید یا بخیه زدن بیمار هستند. آنها روی مقادیر بیشتری از مایعات ناشی از پاشیده شدن و مقداری قرار گرفتن در معرض خیساندن کار می کنند.

خطر متوسط: با افزایش سطح خطر، روپوش های سطح 3 مانعی برای نفوذ بیشتر مایعات ناشی از پاشیدن و خیساندن ایجاد می کنند. آنها برای کارهایی مانند خونگیری شریانی، قرار دادن خطوط IV و فعالیت در اورژانس یا واحدهای تروما مناسب هستند.

خطر بالا: برای موقعیت‌های پرخطر، در لباس‌های سطح 4 از نفوذ مایعات و ویروس محافظت می‌کنید. این لباس‌ها برای لباس‌های بلند و روان مناسب هستند

منبع


0 دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

Avatar placeholder

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.